ฟูกะกาวะ

ฟูกะกาวะ (深川) เป็นชื่อภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึงเขตในกรุงโตเกียวตะวันออก ซึ่งเป็นที่รู้จักจากประวัติศาสตร์ในฐานะเมืองประมงและเมืองการค้า คำว่า 'ฟูกะ' (ลึก) และ 'กาวะ' (แม่น้ำ) สะท้อนถึงต้นกำเนิดของพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับน้ำและแม่น้ำที่ลึก ในอดีตเคยเป็นเมืองประมงที่เจริญรุ่งเรือง และต่อมาได้กลายเป็นย่านการค้าที่สำคัญ

ฟูกะกาวะ มีชื่อเสียงจากการเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับมัตสึโอะ บาโช กวีชาวญี่ปุ่นผู้โด่งดัง ซึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ในปี 1680 นอกจากนี้ เขตดังกล่าวยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอย่างศาลเจ้าโทมิโอกะ ฮาจิมังงู และเป็นที่รู้จักจากอาหารท้องถิ่น ฟูกะกาวะ-เมชิ ซึ่งเป็นข้าวหน้าหอยและมิโซะ

ตระกูลฟูกะกาวะเริ่มการผลิตเครื่องเซรามิกในปี 1650 และบริษัท FUKAGAWA-SEIJI ก่อตั้งขึ้นในปี 1894 บริษัทอันทรงเกียรตินี้ได้รับรางวัล Grand Prize ในงาน Exposition Universelle ปี 1900 ที่ปารีส และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดหาอย่างเป็นทางการให้กับราชสำนักญี่ปุ่นในปี 1910

ใช่ เครื่องลายครามฟูกะกาวะ อะริตะ ซึ่งเป็นที่รู้จักจากลวดลายที่วาดด้วยมือ ผลิตในประเทศญี่ปุ่น ชุดเครื่องลายครามเหล่านี้มักมีการตกแต่งอย่างประณีต และเป็นเครื่องยืนยันถึงมรดกเครื่องเซรามิกอันรุ่มรวยของภูมิภาค

ประวัติศาสตร์ของฟูกะกาวะมีจุดเด่นคือการเป็นเมืองประมงที่คึกคัก โดยเฉพาะการจับหอย ซึ่งนำไปสู่การสร้างสรรค์เมนู ฟูกะกาวะ-เมชิ ได้พัฒนาเป็นย่านการค้าที่สำคัญซึ่งมีคลองและโรงเลื่อยไม้ และมีความสำคัญทางวัฒนธรรมด้วยสถานที่อย่างศาลเจ้าโทมิโอกะ ฮาจิมังงู