Ang alon sa West Sea ay mabagal.
Dalawa at kalahating oras na biyahe patimog mula sa Seoul, ang mga balangkas ng lungsod ay unti-unting naglalaho, na pinapalitan ng walang katapusang buhangin. Ang dagat sa Boryeong ay hindi maingay; kapag low tide, lumilitaw ang mga batong nagniningning dahil sa dagat, at kapag high tide, ibinabalik nito ang buong dalampasigan sa dagat—dito, ang oras ay sumusunod sa agos ng tubig.
Ang Daecheon Beach ay umaabot ng 3.5 kilometro sa kahabaan ng baybayin, at ang puting buhangin ay napakapino na halos walang tunog kapag nilalakaran. Sa plaza, may ilang gintong estatwa na nakataas ang mga kamay sa langit, at ang makulay na landmark na nagniningning sa ilalim ng araw; bawat taong dumadaan ay hindi mapigilang huminto.
Ang pinaka-kaakit-akit sa dagat na ito ay ang kakayahan nitong maglaman ng tatlong uri ng ritmo. Maaari mong ipaubaya ang iyong sarili sa isang steel cable at lumipad mula sa itaas patawid sa buong esmeraldang mababaw na tubig; o sumakay sa isang Go Kart at dumaan sa mga kurbada sa pagitan ng kagubatan ng pino at dagat; maaari mo ring sakyan ang rail bike at hayaan ang hangin na dahan-dahang itulak ang baybayin sa iyong likuran.
Bago ang paglubog ng araw, pumasok sa isang cafe na puno ng mga tuyong bulaklak sa kisame at gumawa ng sariling tea bag gamit ang mga damong-gamot. Ang simoy ng dagat ay nananatili pa rin sa iyong buhok, at natiklop mo na ang buong araw sa West Coast sa isang lasa na maaari mong iuwi.